De kunst van verhalen vertellen.

Een mens moet zo nu en dan over zijn angsten heen stappen. 

Dit bedacht ik mij toen ik gevraagd werd een praatje te houden.
Diep in mijn hart vind ik het leuk verhalen te vertellen.
En ik heb een droom.
Mijn droom is om mensen te helpen afscheid te nemen van overleden dierbaren. Dat zou kunnen als uitvaartbelegeider.
Uitvaarten begeleiden houdt natuurlijk ook in dat je in staat moet zijn om toespraken te houden. Belangrijk is dat je dan niet nerveus bent maar je volle aandacht hebt voor de mensen die afscheid komen nemen van een dierbare.

Dus genoeg redenen om de uitnodiging van Peter Krol om een praatje te houden bij TED Talks op de Zeilweg 32 in Lelystad, aan te nemen.

Maar waar zal ik het over hebben.

Peter Krol reageerde op facebook omdat ik iets schreef over mijn cello.
Peter schreef: zou je over de cello willen vertellen? 
Wat moet ik daarover vertellen? Ik speel al jaren niet meer en heb  maar kort les gehad. 
Ik ga niet op mijn cello spelen, hoor, schreef ik in paniek.  
Over plankenkoorts gesproken...

Als kind heb ik nooit leren spelen op een muziekinstrument. Mijn ouders vonden een muziekschool te duur. Ik mocht wel naar de fanfare of de plaatselijke harmonie. Ja zeg, ik zag mezelf al lopen met Sinterklaas door wind en weer. Mooi niet!
Ik kreeg wel muziekles op school en verder leerde ik mezelf blokfluitspelen. Rond mijn 12de gaven een vriendinnetje en ik een klein concert: ik op de blokfluit en zij op de altfluit .Dit gebeurde in een zaaltje van het MOC-gebouw. Een maatschappelijk ontmoetingscentrum in Amstelveen.
De moeder van mijn vriendinnetje was muzieklerares, dus waren wij in goede handen. Maar dat mocht niet verhinderen dat ik stijf van de zenuwen daar heb gestaan. En na afloop dacht ik: 

dit doe ik nooit weer.

Sebastiaan onze oudste zoon heeft ooit vioolles gehad. En dat bracht bij mij het verlangen omhoog om ook een insturment te leren bespelen. Viool vond ik wel boeiend en erg mooi. Maar ik bedacht dat een cello, wat natuurlijk ook een prachtig instrument is, beter bij mij zou passen. 

In die periode was mijn moeder net overleden. Dit is al weer bijna 11 jaar geleden.  Op een dag bij Jos thuis - ik zie het nog zo voor me: ik in de stoel van mijn moeder, Jos op de bank - vertel  ik hem van mijn plan om cello te leren spelen. Mijn broer was meteen dol enthousiast ."Dat moet je doen", riep hij uit.  Een huisgenoot van zijn vriendin speelde cello en hij hoorde haar vaak spelen. Hij vond dat prachtig.
Je kan begrijpen dat zijn enthousiasme aanstekelijk werkte.

Enkele maanden later was Jos dood.
Geheel onverwachts op veel te jonge leeftijd (30)  is hij overleden. Mijn leven stond op zijn kop.

Toen de stof een beetje was neergedaald en dat was zo'n 1,5 jaar later, kwam de cello weer in mijn gedachten. Ik had Jos beloofd cello te gaan spelen. En stel dat hij nog ergens in mijn buurt was, dan kon ik hem daar een plezier mee doen. Dat was een troostrijke gedachte.

Ik zocht een docent, ik huurde een cello en begon met lessen.
Leren spelen op een cello viel tegen, toch vond ik het leuk om te doen.
's Avonds zat ik voor de tv mijn vingers te trainen en met de strijkstok evenwichtsoefeningen te doen. Toonladders oefenen en wekelijks naar les. Het vergt een enorme discipline en doorzettingsvermogen om enige vooruitgang te boeken.
Maar zoals dat gaat moest ik op een gegeven moment laten horen wat ik geleerd had. Daar zat ik als vrouw van 42 jaar tussen basisschoolleerlingen.  Zij waren een stuk rustiger dan ik. Mijn hemel mijn handen trilden en die stok fladderde alle kanten op. Ik liep steeds achter de feiten aan. Na afloop dacht ik:

Dit dus nooit meer.

Toch ging ik door met lessen. Want wat ik  leuk en vooral boeiend vond was het samenspelen. Niet op het podium, maar in het oefenlokaal. En als er dan maar 2 of 3 noten goed in harmonie waren dan maakte mijn hart al een sprongetje.

Wij gingen verhuizen, de lessen kwamen ten einde. En de cello belandde in ons nieuwe huis in Lelystad op zolde.

Nu willen wij  de zolder opknappen en bij het leeghalen van de zolder kwam de cello te voorschijn. Mijn cello verkopen is nog een brug te ver. En misschien ga ik wel ooit... En het is moeilijk om er afstand van te doen omdat het zo met mijn broer te maken heeft. Ik ben met mijn cello naar De Kubus gegaan. Misschien kan ik het aan een nieuwe leerling verhuren.
Je zet een berichtje op facebook hierover en  zo komt het dat ik een TED Talk houdt.

Een heel verhaal, dat ik vertelde gisteravond.. Ik had mij ook eerst kunnen voorstellen door te zeggen dat mijn naam Annelies Blom is, getrouwd met Ben Vente, moeder van 2 zonen Sebastiaan (hier aanwezig) en Thomas die nu aan het werk is in de Snackbar De lekkerbek. Momenteel werkloos, etc, etc.
Maar ik denk dat een verhaal zoals ik nu verteld heb, meer over mij zegt, dan een droge opsomming van feiten

Verhalen vormen je. Zeker als je nog jong bent.

Zo heb ik altijd bij het zien van een film of het lezen van een boek over de Tweede Wereldoorlog een gevoel van enorme betrokkenheid. Bijna alsof ik het allemaal zelf heb meegemaakt.  Dat komt vast en zeker omdat mijn oma mij veel over de oorlog heeft verteld.

Vorige week was ik bij de voorstelling van de Wereldvrouwen Vertellen. Vrouwen met verschillende afkomst vertellen over hun leven in hun moederland. Simpele verhalen, bijvoorbeeld: een dag naar school. Hoe laat stond je op, wat ging je eten, wat zag je als je deur uit liep. De verschillen tussen de verhalen zijn soms enorm. De een loopt over een stoep, de ander over zandpaadje. De een is in 10 minuten lopen bij school, de ander loopt 10 km. En als ze dan, ik heb het hier over een Soedanese vrouw, te laat kwam, moest ze weer terug naar huis.
Ook hier zag je de kracht van verhalen vertellen. Het schept onderling begrip maar verduidelijkt ook de verschillen.
Die vrouwen - met uitzondering van een want zij was Nederlandse - vertelden in een voor hen vreemde taal, in ieder geval niet hun moedertaal, en stonden op dat podium zonder enige toneel-ervaring.
Ik dacht, als zij de moed hebben hier voor een publiek van wel bijna 200 man te staan, dan kan ik dit toch ook! Zij inspireerden mij.

En toeval bestaat niet,toch?

De bedoeling van de avond, die trouwens plaatsvond in een prachtig bedrijfspand aan de Zeilweg 32, waar nu kleine en creatieve ondernemingen gehuisvest zijn, is dat de spreker een filmpje met een TED Talk introduceert. Ik moest nog een TED-filmpje uitzoeken.

Ja maar Peter, er valt niet veel te vertellen over de cello. Dan vertel je toch over je werk als vrijwilliger bij  het filmtheater. Ja natuurlijk!

 Het filmtheater (Stiching Filmtheater Lelystad) ook wel genoemd Cine-Utopia, vertoont 1 x 14 dagen op maandagavond een film in Bioscoop Utopolis. Films die anders niet in Lelystad te zien zouden zijn. We hebben 10 vrijwilligers die zich hier voor inzetten. A.s. maandag is te zien Les Adieux a la Reine, over het Franse hof tijdens de bestorming van de Bastille en de 2 dagen die daarop volgden.
We leiden de film altijd zelf in. Tot nu toe heb ik dat nog niet gedaan. Maar ik zeg: jongens jullie hebben er een nieuwe inleider bij! 
Wij organiseren ook filmfestivals. In februari samen met De Agora. Dit jaar was het thema Bollywood, het jaar daarvoor Japan en we hebben een Himalaya-festival gehad. Films en een informatiemarkt.
Samen met Joke van de Weijst schrijf ik de nieuwsbrief en wij zorgen ervoor dat er een artikel in de krant komt.

Onlangs ben ik zelf gestart met een weblog over films, met als titel Op 't Grote Doek. Dit verhaal wordt mijn eerste publicatie.
Daarnaast schrijf ik ook over andere zaken, die mij interesseren, in mijn blog "Met Verve".

Niet alleen het spreken in het openbaar maar ook het schrijven wil ik mij graag eigen maken.

Ik had het over toeval.
Ik zocht een film en de laatst geplaatste TED Talk op het internet was van Beeban Kidron,  filmmaakster bekend van o.a. 'Bridget Jones, the edge of reason'. Beeban Kidron vertelt over een filmclub die zij heeft opgericht voor kinderen in Groot-Brittannië. Haar filmclub werd een groot succes.

Prachtig. Samen met De Kubus organiseren wij  het kinderfilmfestival Cinekid. Jeugdfilms in combinatie met workshops. In De Kubus tijdens de herfstvakantie. Wij vinden het belangrijk dat de jeugd in aanraking komt met kwalitatief goede (jeugd)films.
Maar het moet niet bij kijken blijven volgens Beeban Kidron. Kinderen zouden gestimuleerd moeten worden om samen naar films te kijken en erover te praten. Films doen wat met je en kleuren je wereldbeeld. Beeban Kidron legt dat heel mooi uit.
Het is natuurlijk ook een mooie voedingsbodem voor latere verhalenvertellers: schrijvers of film/theatermakers. 

Via facebook en twitter volg ik Rosita Steenbeek. Ik vernam toevallig dat zij op de radio zou komen afgelopen zondagmiddag in het programma Schepper & Co. En zij vertelde heel mooi over haar fietstocht van Amsterdam naar Delhpi. Zij heeft daar een boek over geschreven. Ik zat heel geboeid te luisteren zag mijzelf al op de fiets gaan.
Ondertussen was ik mij aan het voorbereiden voor deze avond en ik twitterde haar:
Waarom vind jij het belangrijk dat kinderen verhalen worden verteld en zij antwoordde

Zo laat je kinderen al vroeg ontdekken hoe rijk en veelvormig de wereld is.

Ik had al een wens uitgesproken. Ik doe er gewoon nog eentje bij: een filmclub voor kinderen in Lelystad.

Gisterenavond vroeg ik de toehoorders: bedenk eens welke film(s) je leven heeft/hebben beïnvloed.
Voor mij zijn dat:
KAOS van gebroeders Taviani die mij een totaal ander beeld van wat film kan zijn heeft gegeven.
Koyaaniqatsi die wij gezien hebben met een orkest live spelend en Philip Glass in eigen persoon als dirigent. Dat was echt een beleving.
Maar ook, en deze wordt ook genoemd in de TED Talk: The wizard of Oz, die ik als jong meisje heb gezien. Toen heb ik voor 't eerst angst en eenzaamheid gevoeld.

Genoeg stof om mijn blog mee te vullen.

Ga kijken en luisteren naar Beeban Kidron via onderstaande link. En laat me je reactie weten.

http://www.ted.com/talks/beeban_kidron_the_shared_wonder_of_film.html